Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΗΛΙΘΙΟΥ (ή το περιεχόμενο της ευτυχίας)

Γράφει η Λίζα Παναγιωτοπούλου

«Μερικοί ιστοριογράφοι χαρακτηρίζουν το Δέκατο Ένατο αιώνα σαν «αιώνα ηλίθιο». Αυτό είναι λάθος. «Ανόητος αιώνας» είναι χωρίς αμφιβολία, «χαζός αιώνας», ίσως. Όμως η βαθμίδα του «ηλίθιου» πρέπει να φυλαχθεί για τον εικοστό. Ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας είναι ένας ηλίθιος του εικοστού αιώνα. Του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, για ν’ ακριβολογούμε, πράγμα που συνεπάγεται έναν ψηλότερο και πιο συμπυκνωμένο βαθμό ηλιθιότητας. Θύμα της ζωολογικής αφροσύνης του δεύτερου ευρωπαϊκού μεταπολεμικού κλίματος, ο ήρωάς μας εμπλέκεται σε μια κοπιώδη έρευνα της ευτυχίας, που τον οδηγεί αμείλιχτα στην καταστροφή». Συνέχεια

Advertisements

Η ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΗΣ – μέρος β

Συνέχεια από το α’ μέρος 

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και ίσως σκοτεινές έννοιες που υπάρχουν σ’ αυτό το μυθιστόρημα είναι αυτή των «εξαϋλώσεων» της Λίλας που αρχίζουν να συμβαίνουν μαζί με το «ξεθώριασμα των ορίων» της γειτονιάς της. Είναι αυτή η εσωτερική αλλαγή που περιγράφει η Λίλα σαν εμπειρία του δικού της σώματος αλλά και αντικειμένων και ανθρώπων που την περιβάλλουν, που επεκτείνεται για να σπάσει τα όριά της και να κατακερματιστεί. Συνέχεια

Η ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΗΣ – μέρος α’

Η τετραλογία της Νάπολης αποτελεί τα τελευταία χρόνια ένα σημαντικό λογοτεχνικό γεγονός τόσο στην Ιταλία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Το έργο που έχει τιμηθεί με το βραβείο Strega στην Ιταλία και ήδη μεταφέρεται σε τηλεοπτική σειρά, Συνέχεια

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ

Το 1944 ο Λουίτζι Μπαρτολίνι (Luigi Bartolini)γράφει το βιβλίο «Ο κλέφτης των ποδηλάτων». Το 1948 ο Βιττόριο ντε Σίκα γυρίζει την ομώνυμη ταινία  – που έμελλε να γίνει σύμβολο του ιταλικού νεορεαλισμού στον κινηματογράφο-, βασισμένη στο βιβλίο του Μπαρτολίνι. Σήμερα ο περισσότερος κόσμος όταν αναφέρεται στον «κλέφτη των ποδηλάτων» μιλάει για την ταινία και όχι για το βιβλίο. Συνέχεια

Τα βιβλία του 2017

Αρχιμηνιά κι Αρχιχρονιά
ψηλή μου δεντρολιβανιά
κι αρχή καλός μας χρόνος
εκκλησιά με τ’ άγιο θρόνος.

Συνέχεια